خوش‌خطی

برای بار هزارم تمرین خوش‌نویسی خط نستعلیق تحریری را شروع کرده‌ام. واقعیتش هر سال اول تابستان برنامه همین است. با خودم می‌گویم: «چطور سر کلاس از بچه‌ها می‌خواهی شبیه خط کتاب فارسی بنویسند و نستعلیق تحریری را رعایت کنند، اما خودت سر سوزنی هم در آن مهارت نداری؟!» دو سه تابستان قبلی که نشد. یعنی انبوهی از کارها و برنامه‌ها روانه‌ی روزهای گرم تابستانم شد و خوش‌خطی و خط تحریری را به‌کل فراموش کردم!

نمی‌دانم، شاید امسال برنامه متفاوت باشد یا عزمم جزم‌تر باشد و دستی به این هنر زیبا بکشم و دهانم را شیرین کنم. اگر هم نشد، می‌آیم یک یادداشت می‌نویسم و می‌گویم: «اصلاً مرد را چه به این چیزها؟ مرد باید در تابستان عرق بریزد و کار کند و به خط خرچنگ‌قورباغه‌اش هم افتخار!» خلاصه تنبلی‌ام را بالاخره یک‌جوری پشت جمله‌ها قایم می‌کنم. خیالتان راحت! 

موضوعات:

یادداشت‌های بیشتری بخوانید:

کت و شلواری اندازه!

تصویر
«قبول نهایی!»؛ این جمله را سایت سنجش پایین کارنامه‌ام نوشته بود. بعد از دو سال سربازی‌ام؛ تنها هدفم رسیدن به همین جملهٔ سبزرنگ بود، و خب بعضی از هدف‌ها و جایگاه‌ها در زندگی هست که باید برایشان از جان مایه گذاشت تا بعداً که ریشمان رو به سفیدی رفت و تارهای موی سفید در میان‌سرمان می‌درخشیدند؛ حسرتش نماند به دل صاحب‌مرده‌مان! کتاب‌ها و منابع زیاد بود؛ اما انگیزهٔ من هم نیز! شب‌ها دیرتر می‌خوابیدم و صبح‌ها زودتر بیدار می‌شدم. خستگی بود؛ اما جازدن هرگز! قدم‌های کوچکی که با خواندن هر ورق بر می‌داشتم، مشوقی شورانگیز بود برای رسیدنم. من ازته‌دل دوست دارم این جایگاه را. احساس می‌کنم همان نقشی است که من باید در زندگی‌ام ایفا کنم. نقشی که می‌توانم از دل‌وجان برایش مایه بگذارم. نقشی که ذوقش مرا صبح‌ها از خواب بیدار می‌کند و احتمالاً رسالتِ حقیقیِ من در این دنیاست. آموزگاری برای کودکان سرزمینم! (سال تحصیلی ۱۴۰۱ / ۱۴۰۲؛ دبستانِ روستای خ)
بیشتر بخوانید

آینده‌های تباه شده

این روزها خودم را غرق در کسب‌وکار شخصی‌ام کرده‌ام؛ هرچند با توجه به زمانی که پایش می‌گذارم، هنوز درآمد چندانی برایم ندارد. اما چاره‌ی دیگری هم نیست؛ چون حقوق آموزش‌وپرورش جوک خنده‌داری است که دیروز تعریف شد و امروز، من به یک میلیون باقی‌مانده‌اش خنده‌ای تلخ و بلند زدم! مدام با خودم می‌گویم اگر درآمدم به جایی برسد که دیگر نیازی به این چندرغازِ آموزش‌وپرورش نداشته باشم، یک ثانیه هم در این سیستم فاسد و ناکارآمد نمی‌مانم! این حرف‌ها را در حالی می‌زنم که خوب یادم هست روزی که در آزمون ورودی آموزگاری قبول شدم، در یادداشتی نوشتم که آموزگاری رسالت من در این دنیاست! اما حالا، بعد از حدود چهار سال، به این نتیجه رسیده‌ام که رسالت حقیقی من خانواده‌ام هستند. من آدمِ این نیستم که تمام زندگی‌ام را وقف کاری کنم که نه امروز قدر و ارزشش دیده می‌شود و نه در آینده شناخته خواهد شد. البته که من عاشق بچه‌ها هستم؛ همین الان هم هر روز با ذوق آن‌ها به مدرسه می‌روم، سر کلاس گذر زمان را حس نمی‌کنم و تمام تلاشم را می‌کنم تا بهترینِ خودم باشم. اما وقتی به فردایم نگاه می‌کنم، می‌بینم در این مسیر هیچ آینده‌ی روشنی ب...
بیشتر بخوانید